Artykuly tematyczne

2 Responses to “Modlitwa inspirowana wschodem”

1. Modlitwa a środki przekazu na Płatny - Presell Page Says:
   August 21st, 2007 at 11:11 am

   [...] Środki przekazu odwołują się dziś do tego, co gwałtowne, brutalne, wprost perwersyjne. To dlatego Ĺźe człowiek stal się niewraĹźliwy na subtelne bodĹşce. Spokojnym opowiadaniem o ludzkim Ĺźyciu, o ludzkiej miłości nie moĹźna juĹź nikogo zachwycić. Wydaje się to juĹź za słabe. Na tym nie moĹźna juĹź zrobić pieniędzy. Stąd odwołanie się środkĂłw przekazu do tego. co „mocne”, brutalne. Kiedy człowiek przez dłuĹźszy czas podlega takim mocnym, brutalnym środkom przekazu, wĂłwczas traci wraĹźliwość. Człowiek nie jest juĹź wtedy w stanie usłyszeć ani siebie samego, ani teĹź drugiego. Po prostu nie jest w stanie słuchać. Modlitwa jest czymś niemoĹźliwym. Chorobą, naszych czasĂłw, chorobą relacji międzyludzkich jest niezdolność do słuchania. Nie umiemy siebie nawzajem słuchać. Dlaczego? Dlatego Ĺźe nosimy w sobie jakiś wielki niepokĂłj, jakąś wielką niewraĹźliwość. (more…) [...]

2. Downloader.pl - Precelek ;) » Blog Archive » Modlitwa a środki przekazu Says:
   August 30th, 2007 at 12:22 pm

   [...] Środki przekazu odwołują się dziś do tego, co gwałtowne, brutalne, wprost perwersyjne. To dlatego Ĺźe człowiek stal się niewraĹźliwy na subtelne bodĹşce. Spokojnym opowiadaniem o ludzkim Ĺźyciu, o ludzkiej miłości nie moĹźna juĹź nikogo zachwycić. Wydaje się to juĹź za słabe. Na tym nie moĹźna juĹź zrobić pieniędzy. Stąd odwołanie się środkĂłw przekazu do tego. co „mocne”, brutalne. Kiedy człowiek przez dłuĹźszy czas podlega takim mocnym, brutalnym środkom przekazu, wĂłwczas traci wraĹźliwość. Człowiek nie jest juĹź wtedy w stanie usłyszeć ani siebie samego, ani teĹź drugiego. Po prostu nie jest w stanie słuchać. Modlitwa jest czymś niemoĹźliwym. Chorobą, naszych czasĂłw, chorobą relacji międzyludzkich jest niezdolność do słuchania. Nie umiemy siebie nawzajem słuchać. Dlaczego? Dlatego Ĺźe nosimy w sobie jakiś wielki niepokĂłj, jakąś wielką niewraĹźliwość. I w tej sytuacji wejście w wyciszenie wewnętrzne, milczenie zewnętrzne, modlitwa moĹźe okazać się czymś bardzo trudnym, moĹźe okazać się bolesne. JeĹźeli człowiek jest przyzwyczajony do ciągłego krzyku i hałasu, wĂłwczas jest to utrwalony styl Ĺźycia. I chociaĹź styl ten męczy człowieka, to jednak nie umie się od niego oderwać. Jest to wĂłwczas pewna forma narkotyku. W ciszy ujawnia się to, kim jesteśmy. Ujawnia się cały dławiony do tej pory niepokĂłj wewnętrzny, zagubienie, wielkie poczucie winy, gniew na innych, kompleksy, chora ambicja, zazdrość. A więc ujawnia się wszystko to, co człowiekowi udaje się zdusić, zdławić poprzez, krzyk, hałas, poprzez gwałtowne, silne przeĹźycia. Nic umiemy wypoczywać, nie umiemy reflektować nad sobą. Nie umiemy spokojnie spotykać się z innymi, z Bogiem. Uciekamy w oglądanie mocnych programĂłw, filmĂłw. Tak szybko męczy nas rozmowa z Bogiem, z ludĹşmi, męczy nas głębsza refleksja nad swoim Ĺźyciem. Dla wielu z nas zapracowanie jest bardzo dobrym alibi, Ĺźeby nie wejść w siebie, Ĺźeby nie dowiedzieć się. co właściwie nam jest, na co właściwie jesteśmy chorzy. Wejść w ciszę, to zrezygnować z owego alibi. Wejść w ciszę to przestać się oszukiwać. I właśnie dlatego cisza moĹźe być trudna, moĹźe być bolesna. Wtedy modlitwa staje się niemoĹźliwa, gdyĹź hałas w sercu zagłusza nas samych. [...]

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.