Fotografia cyfrowa
April 14th, 2007
Fotografia cyfrowa polega na utrwaleniu obrazu w postaci cyfrowej, a nie, jak w fotografii tradycyjnej, na chemicznym nośniku światłoczułym. Do wykonywania zdjęć, w odróżnieniu od tradycyjnej (nazywanej czasem, choć niezbyt słusznie, jako przeciwieństwo cyfrowej, określeniem analogowa), służy sprzęt o odmiennej konstrukcji – cyfrowy aparat fotograficzny.
Aparaty cyfrowe są w tej chwili (rok 2005) częściej kupowane od analogowych i posiadają cechy niespotykane w aparatach tradycyjnych, takie jak nagrywanie krótkich filmów. Inne urządzenia, na przykład telefony komórkowe, posiadają także często wbudowane małe aparaty cyfrowe.
Utrwalenie obrazu w aparatach cyfrowych odbywa się poprzez pomiar jasności poszczególnych pikseli (punktów) matrycy, na którą pada światło poprzez obiektyw. Różnica pomiędzy fotografią cyfrową a tradycyjną sprowadza się zasadniczo tylko do sposobu utrwalania – zatrzymania obrazu, gdyż cała optyka właściwie nie uległa znacznym modyfikacjom w stosunku do fotografii tradycyjnej. Charakterystyczne w tej technice jest to, że każde zdjęcie posiada dokładnie określoną rozdzielczość obrazu w pikselach (jednostką rozdzielczości aparatu jest megapiksel – Mpix), podczas gdy w fotografii tradycyjnej rozdzielczość jest cechą charakterystyczną błony światłoczułej (wielkości kryształów srebra metalicznego) oraz zdolności rozdzielczej obiektywu.
W obu technologiach występuje efekt ziarna rosnącego wraz ze zwiększaniem czułości sensora lub filmu. W przypadku matrycy wynika to z większego wzmocnienia sygnału, które to wzmocnienie wpływa także na szumy. W przypadku klisz fotograficznych o wysokiej czułości używa się większych i co za tym bardziej widocznych ziaren bromku srebra.
Fotografia cyfrowa ewoluowała wprost od kamer telewizyjnych, lecz długo trzeba było czekać na jej upowszechnienie ze względu na trudną technologicznie miniaturyzację cyfrowych przetworników optycznych o zadowalającej rozdzielczości.
W aparatach cyfrowych występują 2 główne rodzaje przetworników optycznych:
matryca CCD
matryca CMOS
W 2002 firma Foveon stworzyła matrycę X3 potrafiącą rejestrować natężenie 3 barw składowych w każdym punkcie matrycy (a nie jak CCD – tylko jednego koloru). Przetworniki tego rodzaju używane są w tej chwili jedynie w produktach firmy Sigma.
Ze względu na oszczędność zasobów pamięciowych w aparatach cyfrowych, do zapisu fotografii najczęściej stosuje się format pliku JPEG, który charakteryzuje się zmiennym stopniem kompresji. Droższe aparaty pozwalają także na alternatywny w postaci formatu RAW lub TIFF, co daje większe możliwości manipulacji obrazem. Zdjęcia takie zajmują jednak znacznie więcej miejsca. Format RAW (pojawiający się także pod innymi nazwami, np w aparatach firmy Nikon jako NEF) zawiera nieprzetworzone dane pobrane z sensora aparatu i pozwala na ingerencję w sposób ich przetworzenia już po zrobieniu zdjęcia.
Zalety fotografii cyfrowej
Natychmiastowy podgląd zdjęcia bez czekania na wywołanie filmu. Jeśli zdjęcie jest nieudane, fotograf dowiaduje się o tym od razu i może spróbować ponownie.
Możliwość poprawienia bądź przekształcenia zdjęcia przed zrobieniem odbitek.
Płaci się jedynie za odbitki udanych zdjęć.
Małe koszty przechowywania dużej ilości zdjęć (jeśli pozostają w formacie cyfrowym, a nie jako odbitki).
Zdjęcia mogą być kopiowane z jednego nośnika na drugi bez utraty jakości.
Nie ma potrzeby skanowania zdjęć przed użyciem ich w komputerze.
Możliwość wydruku własnych zdjęć na drukarce, czasami nawet bezpośrednio z aparatu.
Aparaty cyfrowe mogą być o wiele mniejsze od aparatów tradycyjnych o jednakowej jakości.
Możliwość dołączania do zdjęć dodatkowych danych (EXIF), takich jak data i czas wykonania zdjęcia, model aparatu, czas naświetlania, użycie lampy błyskowej itp. Ułatwia to przeglądanie i sortowanie zdjęć.
Profesjonalne aparaty oferują rozdzielczość porównywalną lub lepszą od aparatów tradycyjnych.
Zalety fotografii tradycyjnej
Większa rozpiętość tonalna.
Dłuższa żywotność baterii. Jednak niektóre współczesne aparaty cyfrowe używają akumulatorów o bardzo dużej żywotności.
Manualne aparaty analogowe nie potrzebują baterii i są proste w konstrukcji, przez co mogą pracować w warunkach ekstremalnych.
Filmy w aparatach tradycyjnych są ściśle ustandaryzowane i łatwe do kupienia, podczas gdy karty pamięci mogą być niedostępne w mniej cywilizowanych rejonach, w dodatku jest ich wiele rodzajów.
W tańszych aparatach cyfrowych występuje długi czas pomiędzy naciśnięciem spustu migawki a wyzwoleniem migawki, przez co można utracić ważny moment na zdjęciu.
Zdjęcia przy długich czasach naświetlania (rzędu 60 sekund) mają najczęściej więcej szumu w przypadku fotografii cyfrowej.
Lustrzanki cyfrowe są w tej chwili dużo droższe od ich tradycyjnych odpowiedników, chociaż ceny szybko spadają.
Klisze filmowe oferują wciąż z reguły dużo większą rozdzielczość. Klatka 35 mm odpowiada mniej więcej 19 megapikselom, średni format (56 mm x 56 mm) – 69 megapikselom, a duży format (8 x 10 cali) – 1135 megapikselom. Współczesne profesjonalne lustrzanki cyfrowe mają matryce CCD o wielkości nawet 22 megapikseli.
Ze względu na wielkość matrycy cyfrowej (z reguły mniejszej niż klatka filmu 35mm) trudno jest uzyskać obiektywy szerokokątne. W przypadku stosowania tego samego obiektywu w lustrzance cyfrowej co analogowej w pierwszym przypadku uzyskamy zdecydowanie dłuższą ogniskową.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.